Verslag

Een terugblik op de Stadsconferentie Geen Gezeik, Alle Jongeren Gelijk!

Deel dit bericht
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+

12309511_538527339638511_8552975781208040985_o

Het is druk in grote zaal van Old School, het voormalige ROC-gebouw langs de A10 in Zuid. Veel mensen en veel verschillende mensen zijn ondanks de regen afgekomen op de Stadsconferentie Geen gezeik, alle jongeren gelijk. Dagvoorzitter Kirsten van den Hul opent de bijeenkomst met de opmerking dat het zo goed is dat we vanmiddag gaan proberen om de ‘vergeten groep’ jongeren beter in kaart te brengen. De jongeren die het misschien niet zelf kunnen, maar met wie het ook niet zo slecht gaat dat zij een sticker opgeplakt krijgen. Hoe houden we hen op school? Waar gaan zij wonen en werken? Hoe behouden we hen voor de criminaliteit? Al dit soort vragen passeren vanmiddag de revue.

12273629_538527686305143_122984473024001374_o

De eerste gast van de middag is Fatima Fattouchi, manager van het Jongereninformatiepunt in Noord. Fatima vertelt dat jongeren met heel verschillende vragen bij het JIP komen. Kleine kwesties als ‘hoe vraag ik verkering’ (altijd jongens!) tot grote kwesties over schulden en werkloosheid. Naast telefonisch en door langs te komen is het JIP ook per Whatsapp bereikbaar. Dit is een zeer laagdrempelige manier die extreem goed binnen de leefwereld van jongeren past. JIP reageert weliswaar niet 24/7 op Whatsapp berichten, maar wel heel snel. Op Whatsapp durven jongeren vragen te stellen die zij te gevoelig vinden voor face-to-face contact. Doordat er in de rest van stadsdelen geen JIPs zijn, komen er ook veel jongeren uit de rest van de stad bij JIP terecht. Het JIP is eigenlijk de eerste kennismaking die jongeren hebben met hulpverlening. Vandaar uit worden zij doorverwezen naar andere instanties of wordt er op een andere manier een oplossing gezocht. JIP heeft een heel goed netwerk binnen Noord en kan daardoor veel jongeren goed helpen. De afgelopen jaren zijn jongeren met schulden een steeds grotere groep geworden. Opvallend daarbij is dat jongeren zich niet meer schamen voor schulden, want hun vrienden hebben deze ook. Een andere groter wordende groep zijn kwetsbare meiden, bijvoorbeeld meiden kleine seksuele handelingen tegen betaling verrichten. Via het JIP vinden zij een luisterend oor, begeleiding of hulp. Het JIP vormt zo een onmisbaar anker voor de jeugd in Noord.

12248042_538527372971841_6055293226908511216_o

De tweede spreker is criminoloog en cultureel antropoloog dr. Hans Werdmölder. Sinds midden jaren-80 volgt Werdmölder een groep Amsterdamse Marokkanen. In de jaren-80 waren dit nog jonge jongens, inmiddels volwassen mannen. Over deze groep heeft Werdmölder enkele boeken geschreven, waarvan de laatste – Marokkanen in de marge – eerder dit jaar bij Amsterdam University Press verscheen. Werdmölder begint met de vaststelling dat de titel van de conferentie – Geen gezeik, alle jongeren gelijk – geen juiste is. Niet alle jongeren zijn gelijk, hooguit gelijkwaardig. We zijn juist zo verschillend als maar kan; op dezelfde maatschappelijke problemen (werkloosheid, armoede, criminaliteit) reageren we heel verschillend. Amsterdam legt veel nadruk op arbeidsparticipatie, iedereen moet meedoen, ook zeer laag-gekwalificeerden. Er is echter ook zelfuitsluiting bij jongeren, je moet ook de wil en motivatie hebben om je voldoende te bekwamen. Werdmölder’s centrale boodschap is: kom uit de slachtoffer rol! Investeer in jezelf! Voor hulpverleners betekent dit: steun ze, confronteer ze en begeleid ze, maar niet zonder meer. Soms is een stok achter de deur nodig. Zo ook bij de bestrijding van jeugdcriminaliteit. Een veelgebruikte aanname, ook van onderzoekers, is dat criminelen zelf zouden inzien dat zij een probleem hebben. Niets is minder waar. De door Werdmölder benaderde jongeren hebben vaak het idee dat ze heel goed bezig zijn. Waarom met eerlijk werk minder geld verdienen dan met criminele activiteiten? Dat is is toch dom? Het zijn ook kortetermijndenkers. Als er al reflectie op het eigen gedrag plaatsvindt, gebeurt dat meestal op wat oudere leeftijd.

12273540_538527412971837_8811867676387918467_o

Werdmölder haalt het project De Vinkeburg aan. Het doel is om Top 600 jongeren van de straat te houden, dit gebeurt in een prikkelvrije omgeving in de polder. Jongeren leren op tijd komen, zich fatsoenlijk te gedragen, geen grote bek te hebben. Vluchtgedrag is niet mogelijk, bij absentie wordt er gekort op de uitkering. Als je het verpest ga je terug de gevangenis in. Doe je het goed, dan ga je een stap vooruit. Een stap richting werk.

12247992_538527346305177_8493068755835071842_o (1)

Een ander punt is dat wij – professionals – goed naar onszelf moeten kijken. Doen wij het wel goed? Moeten we een jongere op zoek naar werk wel ‘klant’ noemen in plaats van ‘werkloze jongeren op zoek naar werk’? Is een oproep van het DWI wel een uitnodiging? En korten op een uitkering ‘afstemmen’? Weg met de eufemismen en het beestje bij de naam noemen!

12265694_538527379638507_626434448007091054_o

Kirsten van der Hul vraagt zich af of Werdmölder niet makkelijk praten heeft, komende vanuit een heel ander milieu en met een academische opleiding. Natuurlijk is er een verschil tussen makkelijk en moeilijk, maar dat neemt de feiten nog niet weg dat veel jongeren niet willen en dat er een gedragsverandering nodig is. En daarvoor is confronteren nodig. Daarnaast is er een stip op de horizon nodig voor jongeren, een perspectief dat een uitkering hebben en wat erbij rommelen uiteindelijk niet meer loont dan een fatsoenlijk bestaan.

12265762_538527386305173_4788141213736265249_o

De derde spreker is Bart Drenth, voorzitter van MKB Amsterdam. Drenth begint zijn betoog met de vaststelling dat het MKB in Amsterdam de grootste werkgever is en dus veel kan betekenen voor jongeren. Eén van de oorzaken waar het nu misgaat is bewuste en onbewuste discriminatie van werkgevers. Dit is – naast dat het strafbaar is – ook nog eens uit opportunistisch oogpunt slecht voor de werkgever, want zou kies je niet je persoon op basis van geschiktheid maar op basis van niet-terzake doende punten. Drenth doet een opmerkelijke oproep: jongeren die zichzelf gediscrimineerd voelen kunnen zich bij Drenth melden. Het MKB Amsterdam bestuur neemt vervolgens contact op met zowel de werkgever in kwestie en de jongere en gaat kijken wat er aan de hand is. Dit kan als uitkomst hebben dat de werkgever op zijn tekortkomingen wordt gewezen, maar hetzelfde geldt natuurlijk voor de jongere. Daarnaast kan Drenth zich voorstellen dat er – vrijwillige – experimenten met anoniem solliciteren worden ingevoerd en dat er meer belang aan het halen van hogere schoolcijfers wordt gehecht, zowel door de school als door de werkgever. Cijfers zijn namelijk kleurenblind. Ook denkt Drenth dat het goed is om jongeren te begeleiding in solliciteren en het aannemen van een professionele houding. Solliciteren in een trainingspak hoort niet en detectiepoortjes staan er niet alleen voor jou. Tot slot zou het makkelijker moeten worden om mensen aan te nemen en zou ondernemerschap onder jongeren moeten worden gestimuleerd, bijvoorbeeld op school.

12304260_538527732971805_5988671777550524270_o

Na deze drie inspirerende en zeer verschillende inleidingen is het tijd om zelf aan de slag te gaan. De deelnemers verspreiden zich over zes deelsessies (onderwijs, stedelijke ambitie, werken, wonen, familie & veiligheid) die ieder een ander aspect van het leven van jongeren belichten. Het doel van elke sessie is om met twee aanbevelingen voor de stad te komen, die later weer met elkaar worden gedeeld.

12291770_538527866305125_4781994774080602272_o

Na terugkomst in de plenaire zaal lichten de zes moderatoren de analyse en vooral ook de aanbevelingen in hun groep toe. Het doel van de aanbevelingen is onder meer dat deze de input vormen voor het programma van het Kennisnetwerk Amsterdam in 2016.

11261583_538527812971797_1223083956013730020_o

Desgevraagd vertelt bestuurslid Martin Heuzevelt dat volgend jaar in ieder geval de kwestie hoe je kennis concreet kunt delen aan bod komt. Ook vandaag is één van de veelgehoorde opmerkingen dat er al heel veel gebeurt, maar dat we dat niet van elkaar weten. Het Kennisnetwerk wil volgend jaar op zoek gaan hoe we dat beter kunnen doen. Daarnaast willen we kijken hoe er in allerlei facetten van de overheid en het maatschappelijk middenveld vraaggestuurd gewerkt kan worden in plaats van aanbodgestuurd. Hoe betrek je nou jongeren, ouderen, bewoners, burgers er echt bij?

12038821_538527876305124_3220812575756044826_o

De laatste vijf minuten zijn voor Atta de Tolk, woordkunstenaar pur sang. In een inspirerende rap belicht hij alle onderdelen van de middag én voorziet hij deze van zijn commentaar. Zeer de moeite waard om hier terug te kijken!

Gesterkte door de woorden van Atta de Tolk wordt er tijdens de borrel druk nagepraat en visitekaartjes uitgewisseld.


 

 

Deel dit bericht
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+