Blog

Taboe rondom huiselijk geweld

Deel dit bericht
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+

mishandeling

Jaarlijks registreert de politie 65.000 incidenten van huiselijk geweld. Dit is naar schatting slechts 12% van de omvang van huiselijk geweld in Nederland. Er rust nog steeds een groot taboe om over huiselijk geweld te praten. We vroegen Marjon Hartman om haar ervaringen te delen en te vertellen hoe zij wist te ontsnappen uit haar situatie. 

Taboe rondom huiselijk geweld

Ik zweeg voor jaren. Ik hield mijn mond omdat ik in eerste instantie geloofde dat de situatie wel zou veranderen. Ik belandde op mijn 19e in een hele foute relatie. En bleef daar 6,5 jaar in hangen. Of eigenlijk bleef ik zoveel jaar gevangen. In eerste instantie was ik verliefd en keek ik niet naar de achtergrond van die persoon. De vlinders waren volop aanwezig, en die stierven eigenlijk vrij snel.

Ik had ook nooit verwacht dat ik mij zou laten meeslepen in een relatie waarin blowen en gokken op nummer 1 zou staan. Al het geld waar ik zo hard voor werkte ging naar die 2 verslavingen. Ik leefde van salaris naar salaris.  Los van het gokken, liet ik mij wijs maken dat het allemaal wel goed zou komen. De spijtbetuigingen nam ik op als echt, maar dat was enkel een misleiding. Jaren later zat ik gewoon gevangen in een web van leugens.  En ik wist niet hoe ik daarvan los moest komen. Ik durfde niets te zeggen, tegen niemand niet. Wat ik zelf denk is dat ‘slachtoffers’ pas aan de bel trekken als het bijna te laat is. Met bijna te laat bedoel ik dat het geweld heel extreem is geworden.

Volgens onderzoek van Intomarkt GfK gaat het in ruim 60% van de gevallen om partner- of ex-partnergeweld.

Bij mij nam het geweld toe door middel van een bedreiging met de dood. Dit gebeurde vlak nadat ik de relatie beëindigde. Als het slachtoffer een einde maakt aan een relatie dan is het vaak de start van al het drama.  Na de bedreiging kwamen zoete woorden. Woorden van spijt, woorden van “Ik heb stress door mijn ouders”, “Het gaat niet goed op het werk. Ik moet een andere baan zoeken”, of “Misschien moet ik in therapie gaan”.  Helaas zijn dat allemaal loze woorden, waar ik intrapte. De relatie pakte ik vanwege de mooie woorden weer op. Maar toch voelde ik mij gevangen. Ik sprak nog steeds niet, totdat zijn gedrag publiekelijk bekend werd gemaakt, waar anderen enorm van schrokken.

Eenmaal openbaar gemaakt, begon ik erover te praten. Eerst met familie, waarvan sommige zeiden “Je moet echt bij hem weg”. Ik had niets aan die woorden. Ik wou dat iemand van de familie een hartig woordje met hem zou spreken. En dat gebeurde niet. Niemand kwam voor mij op.  Ik wist dat ik weg moest maar niet hoe. Waar moest ik heen qua huisvesting? En wat als hij mij toch afmaakt? Die woorden spookten een lange tijd door mijn hoofd.  Dit veranderde toen ik was bevallen van mijn zoon. Mijn zoon, mijn alles. De relatie liep alsnog af, maar ik had niet alleen te maken met de verwekker maar ook nog eens met zijn ouders.

Meer dan 40% van de slachtoffers moeten op zoek naar nieuwe huisvestiging en zijn financieel beperkt.

Ik had nooit maar dan ook nooit verwacht dat zij mijn zoon van mij zouden afpakken met gretige handen. Zij stonden klaar om mij geheel af te schrijven, en mijn zoon op te voeden alsof het hun eigen kind was.  Daarmee was de kous af. Ik was mijn kind kwijt en werd met de dood bedreigd door mijn ex-schoonvader. Ik ben op tijd gevlucht, en heb mijn zoon terug gekregen via de advocaat. Zij verloren hun grip op mij en hebben mij jaren daarna nog gestalkt op verschillende manieren.

Dat ik de stap heb durven zetten om naar een advocaat te gaan kwam van binnenuit. Een NU IS HET GENOEG actie! Natuurlijk ging het deels nog gepaard met angst. Maar de oerkracht in mij nam de hele situatie over.

Pas rondom 2012 begon ik het openbaar te maken. Ik begon met het schrijven van een blog en kwam van daaruit in verschillende bladen te staan. Nu ik weet dat het anderen kan versterken geef ik mijn verhaal een positieve draai. Ik gebruik de keuzes die ik heb gemaakt als tool voor een ander. Ter inspiratie en motivatie. Ik ben niet voor niets  ‘Door de Storm’  heen gegaan.

Ik ben geen slachtoffer, ik ben overwinnaar!

 

Marjon

Marjon Hartman (1974) is ervaringsdeskundige op het gebied van huiselijke geweld. Maar Marjon heeft zich losgemaakt van haar verleden en kijkt weer vol goede moed naar de toekomst. Onder het motto ‘De tijd kun je niet terugdraaien, maar de toekomst valt wel te sturen’, inspireert en motiveert ze anderen om zelf aan het roer van het leven te staan. Dit doet ze o.a. door lezingen te geven over opgroeien zonder moederliefde, huiselijk geweld in relaties en het doorbreken van de vicieuze cirkel. www.marjonhartman.com

Deel dit bericht
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+